He he, eindelijk ben ik helemaal beter. Het mocht even duren maar ik heb er wel uit meegenomen dat ik nu alles uit mijn tijd hier ga halen! Na mijn koorts kwam helaas nog een hoorontsteking. Achteraf gezien wel grappig om de wereld op een hele andere manier geluid te horen produceren. Ik praat normaal gesproken erg veel, en door mijn dichte oor hoefde ik mezelf voor een weekje even minder te horen.
Na eindelijk weer op de been te zijn kwam de tekenles die ik in mijn vorige bericht al benoemde. Alles in Toulouse is eigenlijk makkelijk te bereiken met metro/openbaar vervoer (als er geen stakingen zijn, en dat is wel zeldzaam moet ik zeggen). Toch was ik naar de eerste proefles bij de eerste tekenschool (die ook een schilderschool bleek te zijn) zeker 40 minuten onderweg. Ik heb er wel enorm genoten op de vrijdagochtend met al de senioren in mijn eigen creatieve wereldje. Les 1: begin niet met de details goed krijgen maar juist met de grote lijnen en de achtergrond. Misschien een les die ik ook nog in mijn dagelijkse leven af en toe mee kan nemen. Ik heb erg van de les genoten, maar moet zeggen dat het wel erg vrij was. Mijn moeder had eens goed op internet gekeken, want mijn lieve ouders kijken ook mee met elke nieuwe stap die ik hier zet, en had ook een andere goede schilderschool gevonden.
Daarna was het echt weekend. Ik had in mijn film analyse klas, waar ik trouwens de meest fanatieke student van iedereen blijk te zijn, een erg lief meisje ontmoet die hier al een aantal jaren woont EN dus de goede plekjes kent. Wij spraken af om crepes te gaan eten. En ja hoor, in een van de leukste straatjes hier (rue du Taur) at ik een crepe als hoofdgerecht en nog eentje als nagerecht. Het was geweldig. Deze plek was daarnaast niet duur en daarom razend populair onder de echte Toulousains.
In de avond had ik ook plannen gemaakt. Ik zou met ‘mijn groepje’ Erasmus vriendinnen een jazz concert bezoeken in de buurt Saint Cyprien (flashback naar de fijne dagen hier met mijn ouders). Helaas konden er veel uiteindelijk niet, maar Anna en ik besloten toch om te gaan en daar heb ik geen spijt van gehad. De SaxToys (als je dit uit probeert te spreken kan het nog wel eens ongemakkelijk overkomen, sex toys snap je…) hadden een gevarieerd repertoire. Ik heb vooral genoten van de klassiekers van bijvoorbeeld Frank Sinatra. Ook ‘Get Lucky’ werd erg goed uitgevoerd. Naast deze heerlijke klanken was ook de plek precies wat ik hoop van een zuidelijke stad. La Candela is een klein muziek cafe in een weggestopt straatje. Je mag zelf bepalen wat je betaald als entree en de biertjes zijn 2.50. We kwamen hier een hele open vrouw van middelbare leeftijd tegen die ons in het engels tips gaf voor soortgelijke cafe’s en plekken. Zij woonde zelf in Saint Cyprien en schrok zich een hoedje toen ik vertelde dat ik in Roseraie woonde: “Oh wow, so you really have to take the metro to get to the city, poor soul.” Even een nuancering: als ik in de metro stap (die 8 minuten lopen is vanaf mijn huis) ben ik letterlijk in 5 minuten midden in de stad.
Ik heb het die avond niet te laat gemaakt. Want ook zondag stond nog een activiteit op de planning. De studentenvereniging(niet in de nederlandse zin van het woord) die zich over de Erasmus studenten ontfermd had een hike georganiseerd in de Pyreneeën. 1.5 uur rijden en je bent vanuit de stad ineens in de bergen. Het was, als ik heel eerlijk ben, niet helemaal wat ik me had voorgesteld. We kwamen in een bos-stuk terwijl ik op de heenweg over allemaal bergtoppen met ijs had gefantaseerd. Toch was ik wel klaar voor een avontuur. En een avontuur was het zeker. We wisten dat de hike niet alleen op bestaande paden zou zijn maar ook gewoon door bossen waar we zelf de paden moesten maken. We zouden 7 km doen. Na een wandeling van 6 uur vonden we pas onze weg naar de bus en ik was bekaf. Wat bleek: we waren zo vaak verkeerd gelopen dat we uiteindelijk een fikse wandeling van 15 km hebben gedaan. Goede workout at least. En we hadden met deze groep van 50 wandelaars ook een vriendin gemaakt: een kleine jack russell die we waren tegengekomen. We hadden haar een klein stukje van onze lunch gegeven en hierna zou ze ons tot het einde van de wandeling blijven volgen.
Ik zou in de week die hierop volgde mij steeds meer thuis gaan voelen in Toulouse. Ik maakte in de avond plannen met vrienden en in de tussenuren tussen mijn colleges door ging op zelf op avontuur in Toulouse. Na mijn college Frans van vorige week waarin ik elke keer (als enige van de klas leek wel) moest vragen of de docent de theorie si vous plait nog een keer uit wilde leggen, begon ik deze week meer er meer feeling voor te krijgen. Daarnaast bezocht ik dinsdag de prachtige kathedraal Saint Etienne. Als ik mijn vriendin Josephine uit mijn ploeg in Nederland, die hier nu op bezoek is, moet geloven een bouwwerk met veel verschillende stijlen (gothisch en romaans…?). Ik at hierna de grootste sandwich (ik zou zweren dat het een heel stokbrood was) met rilette en augurken en voelde mij ultiem frans terwijl ik tegelijkertijd in mijn reisgidsje als echte toerista zat te bladeren. In deze bar, Le Sylene, was iedereen ook weer erg hartelijk en warm. Ik begin te geloven dat de omgangsvormen van het zuiden toch wel stiekem echt goed bij me passen. In de rest van mijn wandeling door de stad kwam ik de heerlijkste etalages aan taarten tegen. Ik zou die op dit moment nog aan mij voorbij laten gaan, maar wist dat ik voor ze terug zou komen (als ik alle taarten in Toulouse zou kunnen proberen zonder aan te komen zou ik het doen).
Ik ben daarnaast continue op zoektocht in Toulouse naar kunst in allerlei vormen. Ik vond (of all places) op Place du Capitole een gratis initiatief van hele toegankelijke kunst. Een soort ruimte waar elke zoveel maanden een nieuwe tentoonstelling in te bewonderen is. Het thema was de misleidendheid van de dingen die je ziet. Ik nam een poster mee met de volgende prachtige tekst: “Nous laisserons la porte ouverte pour que la nuit puisse entrer…”- Colette (La Retraite sentimentale, 1900).
Ik volgde op donderdag zoals al eerder aangegeven mijn tweede ‘course d’essai’ schilderen bij een ander atelier. Ik was bij aankomst in 1 klap verliefd. Niet op mijn docent natuurlijk maar op het uiterlijk van dit prachtige ouderwetse atelier. Overal was beeldhouwkunst, hingen schilderijen en stonden schildersezels. Precies zoals ik in gedachten had hoe het hoort. Verstopt in een klein straatje dichtbij metrostation ‘Esquirol’ vond ik mijn kunstopleiding voor de komende twaalf weken: La Scola gaat mij de beginselen van het schilderen leren. En dat dan wel 3 uur op donderdagmiddag maar ik zal van elk moment genieten. Zelfs deze eerst les gaf mij vrijheid in mijn hoofd door creatief bezig te zijn maar ook technieken waar ik altijd nog wat aan zal hebben. Vol moed vertrok ik en was klaar voor iets waar ik ook al lang naar had uitgekeken: de komst van Josephine uit Nederland. Op dit moment zijn wij een week samen in Toulouse om samen nog meer nieuwe plekken te ontdekken en te genieten van onze vakantie. Hier later meer over!
Claire in Toulouse 