Op zoek naar de Française in mij

Toen was het ineens zo ver. Op zijn Claire’s had ik natuurlijk al een jaar van tevoren bedacht dat ik in januari 2020 naar Toulouse zou gaan. Met mijn uber-franse moeder en beperkte kennis van de franse taal was ik vastberaden stappen te nemen. Ik moest en zou frans leren, ook omdat ik het een heerlijk land vind. Toch was het geen makkelijke beslissing om te maken, ik ben zo gewend geraakt aan mijn lieve vriend, vriendinnen en ouders thuis dat 5 maanden in een ander land een enorme stap uit mijn comfort zone zou zijn. Toch is de beste manier om een taal te leren je te bevinden in een omgeving waar deze overal om je heen is. Nou spreken de meeste fransen over het algemeen weinig tot geen engels, dus ik kan deze bewering nu al beamen.

Ik begon mijn reis met 1 teen in een, wat al gauw bleek, warm bad. Ik reed rustig (in 3 etappes) met mijn ouders, Rakker in de auto naar Toulouse. Het is januari, maand van de traditie ‘galette des rois’. Ze vieren Drie Koningen in Frankrijk uitgebreider dan we in Nederland gewend zijn. Er hoort een taart met amandelspijsvulling bij en een eigenaardige gewoonte. In het maken van de taart is een ‘harde boon’ verwerkt. Degene die deze boon vindt in het eten van zijn/haar stuk is De Koning en krijgt een kroontje op voor de rest van het diner. Men lijkt er niet over nagedacht te hebben dat iemand bij het onopgemerkt bijten in deze boon zijn tanden kan verbrijzelen.

Gelukkig vind ik de rest van de galette wel erg smakelijk. Ik kreeg hem voorgeschoteld op dag 1, bij mijn oom en tante in de Champagnestreek. En nog eens op dag 2 bij een super franse ‘table d’hotes’ in de Limogestreek in een stadje waar zoveel verpleeghuizen en apotheken te vinden waren dat ik niet anders kon bedenken dan dat er alleen ouderen woonden. De mensen van de B&B waren wel erg aardig en enkel positief over Toulouse.

Hoe dichter we bij Toulouse kwamen hoe meer het besef kwam dat mijn avontuur bijna zou beginnen, terwijl ik niet stilstond bij het feit dat het eigenlijk al lang begonnen was.

Aankomst in Toulouse

Bij aankomst in Toulouse werden we hartelijk ontvangen in een appartement waar ik nog een week met mijn ouders zou verblijven. Het was in de buurt Saint-Cyprien. Een buurt die vroeger niet ‘je van het’ was geweest maar steeds hipper aan het worden is. Het is multicultureel en er zijn ontzettend veel studenten te vinden. De inrichting van het appartement was, en dat is nog zacht uitgedrukt, alles behalve onze smaak met de paarse stoel en het gele tafellaken. We aten de eerste avond een heerlijk cassoulet. Dit is echt een gerecht ‘toulousain’, met veel vlees en bonen. Er kwamen daarna nog 6 dagen waarin ik de tijd had om Toulouse te verkennen. Ik moet zeggen dat mijn ouders en ik daar redelijk goed in geslaagd zijn. Toch kom ik nu ik in mijn tweede week er wel achter dat we eigenlijk pas een klein deel van Toulouse hebben gezien en we daardoor tegen elkaar bleven zeggen: “Jeetje, zo groot is het eigenlijk niet he.”

We hebben de overdekte markthal gezien waar mijn moeder en ik niet van de lamsslager afkwamen die in een voor ons nog onbekend dialect frans bleef praten. We hebben ook kunstmusea bezocht, van Les Abbatoirs tot Hôtel d’Assézat tot het mini affiche museum MATOU. Ook een bezoek aan Albi, de stad van Toulouse Lautrec, kon niet ontbreken.

Het weer was goed, en de wijn was lekker. De eerste franse woorden waren gewisseld en toen mijn ouders weg gingen wist ik dat ik er klaar voor was. Met mijn nieuwe franse look (korter haar) en ingerichte kamer kon ik alles aan. Het afscheid was moeilijk, maar de universiteit lonkte al. Twee dagen later zou ik al veel nieuwe mensen leren kennen, iets waar ik me ook enorm op had verheugd.

Week 1: Eerste indrukken als Erasmus+ studente

Na een eerste gekke maar goede nacht in het bed waar ik de komende 4 maanden in zou slapen was maandag 20 januari mijn eerste bijeenkomst op de universiteit. Ik was er, ja ook hier weer komt planner Claire naar boven, al wel geweest met mijn ouders de week ervoor om de sfeer te proeven. Daarnaast was ik op zoek gegaan naar de roosters van de vakken die ik wilde gaan volgen. Frankrijk loopt zo’n 10 jaar achter op Nederland als het neerkomt op administratieve zaken. Zo kon ik mij niet via internet inschrijven bij de universiteit, en kon ik al zeker niet via dit ‘medium’ mijn vakken al doorgeven en me verzekeren van een plekje. Nee nee, in Frankrijk moet dit allemaal op papier. En dan het liefst getekend door 10 verschillende mensen op verschillende tijden, zou ik al snel achterkomen.

Toch heeft het ook wel iets leuks, iets nostalgisch, zou mijn vader (de nostalgist hemzelfe als ik hem moet geloven) zeggen. Frankrijk doet het gewoon lekker op zijn eigen manier. Zo ook 20 januari, waar we om 10 uur moesten verzamelen in een voor mij nog onbekend gebouw. Zo laat als ik in Nederland soms bij mijn afspraken ben, zo punctueel op tijd was ik hier. Ik dacht: ik moet toch even laten zien dat ik een Nederlander ben. Ik had me de moeite kunnen besparen bleek echter al snel, want de openingsbijeenkomst zou niet minder dan 30 minuten later pas beginnen omdat er een ander college uitliep.

Daar stonden we dan, om 10.00 uur nog voor een dichte deur. Ik, doodsbang om mijn tijd in Toulouse alleen te moeten doorbrengen, ging als een gek op zoek naar telefoonnummers van mensen met wie ik het goed kon vinden. Dit was al begonnen toen ik in de metro op weg naar de universiteit was en ik een meisje aankeek die ook voor het eerst naar stop Mirail Université leek te gaan. “Hello you are going to uni here aswell, I’m also new. Little weird to ask because we just met but can I have your phonenumber? Maybe we can discover the city together”. Zoals ik tegen mijn ploeggenoot Josephine aan de telefoon uitlegde: “ik cornerde haar gewoon in de metro om haar nummer te vragen en vrienden te worden”. Beetje opdringerig? Misschien maar wel effectief. We hebben nog steeds contact.

Ik vond voor de dichte universiteitsdeur al gauw 4 meiden met wie ik een leuke vriendschap zou starten. Twee uit Noorwegen, een uit Duitsland en een uit Italie. Zo snel kan het gaan. Ik maakt een whatsappgroep aan en vanaf toen hadden we steun aan elkaar in de eerste week en lang daarna. Uiteindelijk begon op 20 januari om 10.30 het universiteitsavontuur. Alhoewel er mensen met amper A2 niveau in de zaal zaten vertikten de docenten om hun welkomstpraatje in het Engels te doen. Toen pas merkte ik ineens hoe goed ik Frans eigenlijk al begrijp, en was ik daar dankbaar voor.

Na deze bijeenkomst met verder weinig benoemenswaardige zaken gingen we met 7 (inclusief dus de 4 meiden die ik had ontmoet) eten bij een klein Chinees restaurantje in de stad. Ik moet zeggen dat ik geen fan was van Chinees eten, maar door de aardige vrouw en de lekkere wok die ik voorgeschoteld kreeg heb ik mijn mening toch enigszins bijgesteld.

Ik zou de 4 meiden hierna bijna elke dag zien. We praten Engels met elkaar, wat helaas mijn franse taal niet bevordert. Toch ben ik al in een aantal situaties gekomen waar ik toch genoodzaakt was frans te praten, en deze kansen dan ook met plezier aangreep. Zo kwam ik onderweg naar een EIMA-activiteit(de vereniging voor Erasmusstudenten hier) een aantal mensen tegen waar ik Frans tegen probeerde praten omdat ik niet wist wat hun nationaliteit was. We waren met elkaar in gesprek voor het lokaal waar de activiteit plaatsvond, omdat deze helaas niet zo druk bezocht was als ik van tevoren had gedacht (er zaten 5 mensen aan een tafel een bordspel te spelen). Ik had voornamelijk het woord tot er een man van een jaar of 60 voorbij liep en aan mij vroeg wanneer de les zou gaan beginnen. Ik legde hem in het frans uit dat er geen les was in dat lokaal. Hij keek me aan en zei me in het frans dat hij toch echt zou zweren dat ik de docente was aan mijn manier van frans praten tegen de rest. Ik vond dit een prachtig mooi compliment wat mij vol vertrouwen geeft me verder te ontwikkelen in deze taal. Het helpt ook dat ik er blijkbaar uit zie als een ‘vraie française’. Het is nu inmiddels al 2 x (als het niet meer is) gebeurd dat een fransman MIJ de weg vraagt. Het leuke was dat ik deze 2 x ook daadwerkelijk kon helpen, ik zou mezelf al bijna ingeburgerd noemen.

Donderdag was een goede dag in deze administratieve introductieweek op de universiteit. Eigenlijk was toen pas ‘het echte welkom’. Daar hoorde uiteraard een frans buffet bij. Ik moet zeggen dat ze me hier aangenaam mee hebben verrast. Deze toch wat publieke/politiek linkse instantie had gezorgd voor allemaal hapjes die leken op petit fours. Ze waren afkomstig van een traiteur en ook de galette du rois kon ook hier niet ontbreken. Het was feestelijk, en het was gezellig.

Gezellig, ook al is hier niet echt een woord voor in het frans, zo zou ik de dagen erop ook omschrijven. Ik ging met mijn nieuwe vriendinnen naar de film en we deden zelfs al een poging om het uitgaansleven van Toulouse te ontdekken op vrijdag. Ik kan niet zeggen dat dit erg succesvol was aangezien we eerst in een bar, die op een club probeerde te lijken door de luide muziek, vol met 17 jarigen stonden. Na een wandeling met een soort entertainment (waarin de raarste franse jongens die ik tot nu toe heb gesproken gelukkig al snel afdruipten) naar onze volgende bestemming was ik ook niet overtuigd. We kwamen terecht in een bar waar de gemiddelde leeftijd denk ik rond de 35 lag. Ons doel: op zoek naar een bar met leeftijdsgenoten. We hebben wel hard gelachen en kennen weer iets meer van Toulouse.

Zaterdag was het tijd voor het schoonmaken van het appartement. Mijn franse huisgenoot, Joachim, en ik hebben dit vol overgave gedaan met als beloning een schoon huis en een sterker geworden band. Zondag zou ik mijn eerste (school)week in Toulouse rustig afsluiten. Ik trok voor het eerst de fiets uit de schuur en kwam uiteindelijk op de markt bij Eglise Saint Aubin (vraag me niet hoe, want de fietspaden zijn zo goed als afwezig hier maar toch lijkt iedereen de fiets te nemen). Het was hier een paradijs voor elke fransman maar ook zeker voor een vrouw die van markten houdt (aka ik, heb deze liefde denk ik ontwikkeld door mijn moeder die er ook gek op is). Ik voelde me een echte femme fatale toen ik in mijn eentje de spullen opnoemde die ik wilde, en iets minder toen ik 1 van de marktmannen blijkbaar het verkeerde bedrag gaf omdat ik het niet goed had begrepen. Zo blijf ik ook leren.

Maandag (vandaag) zou mijn eerste week met echte colleges beginnen. Hier later meer over! Ik heb naast bovengenoemde zaken ook heerlijk rondgestruind in mijn eentje. Hieronder het resultaat daarvan. Een echte aanrader voor als je toevallig binnenkort Toulouse wil bezoeken: Le couvent des Jacobins. Een prachtige middeleeuwse kerk met glas in loodramen zoals je ze niet vaak ziet. Een artiest heeft lampen in de kerk heeft opgehangen die de kleuren mooi reflecteren. Daarachter een klooster met een prachtige tuin en het verhaal achter deze plek. De moeite waard.

Week 2: Vakken kiezen maar vooral algehele malaise (ziek worden)

Ik kan veel over deze week zeggen, maar ik moet helaas beginnen met dat ik hoop dat dit al het dieptepunt van mijn tijd hier is. Deze week bedoeld om alle vakken te bezoeken die ik graag wilde doen om te kijken of er plaats was en of een Erasmus+ studente die zou kunnen volgen.

Toch begon de week niet al te voorspoedig toen ik dinsdag, na het schrijven van mijn vorige post, met knallende hoofdpijn wakker werd. Gewoon doorgaan als je niet echt ziek bent heb ik geleerd. Dit hield ik vol tot woensdagavond, maar na een collegedag van lessen van 08.30 tot 18.00 uur brak ik. Ik moet zeggen dat de colleges mij wel erg goed bevielen. Zelfs het 4 uur (!) durende Franse geschiedeniscollege van die middag kon ik goed volgen, dat zag ik wel als een overwinning. Ik moet ook lachen dat elk vak dezelfde structuur heeft, academisch werken kan echt maar op 1 manier gedaan worden in Frankrijk. Helaas werd ik badend in het zweet in de nacht wakker. Het was een van de ergste griepen/koortsaanvallen die ik in tijden heb gehad. Zo heftig dat ik er van hallucineerde in mijn slaap. Toch kwam mijn vader met een optimistische gedachte hierover: “Claire kan je die hallucinaties nog voor de geest halen? Het is natuurlijk verschrikkelijk maar ze maken achteraf vaak wel een absurdistisch goed verhaal.” Helaas weet ik er weinig meer van, het waren flarden. De een realistischer dan de anders.

Deze koorts heeft mij wel 6 dagen in zijn grip gehad. Van dinsdag tot zaterdag ben ik echt heel ziek geweest. En dat dan in je 2e week in een nieuw land, zonder ouders, zonder vriend. Ik heb er wel door geleerd voor mezelf te zorgen, zelfs in deze tijden. Ik heb op regelmatige tijden gegeten, zelfs als ik er eigenlijk niet aan moest denken. Ik heb de Franse pharmacie om hulp gevraagd omdat ik begreep dat in Frankrijk de meeste medicijnen voor het minste of geringste worden gebruikt. Het beste wat ze me konden aanbieden bleek helaas toch gewoon same old same old Ibuprofen te zijn. Tja, dat kende ik uit Nederland ook al wel.

Je hebt natuurlijk nooit grip op wanneer je ziek wordt. Het lag buiten mijn macht maar het deed me wel veel pijn dat ik daardoor het weekend Bordeaux met mijn vriendinnen hier heb moeten missen. Je kan niet alles hebben, en gezondheid gaat voor: zou ik mezelf als advies geven. Ook mijn ouders stonden hierachter en daarom ben ik inderdaad thuis in bed gebleven. Aangezien het zaterdag al wel iets beter ging heb ik mezelf wel de straat op gesleept om een eindje te gaan wandelen. Hier heb ik nog een aantal mooie kiekjes gemaakt.

Dat bleek ook niet moeilijk. Het was hier zondag namelijk wel 21 graden. Global warming? Oh ja ik denk zeker dat we een probleem hebben. Toch heb ik wel erg genoten van dit aangename weer in deze aangename stad. Verder heb ik nog 2 dingen gedaan waar ik eigenlijk ook naar Toulouse voor ben gekomen.

Ik heb eindelijk me verder ingelezen in de mogelijkheden tot tekenles hier in Frankrijk. Naast de ‘standaard vakken’ die ik op de universiteit wil gaan doen, is een hobby hier oppakken ook een droom die ik graag zou willen vervullen. Het ging tussen salsa dansen en tekenen, maar aangezien veel salsalessen al begonnen zijn en ik helaas niet zomaar voor een paar maandjes in kan stromen ben ik voor tekenen gegaan. Dat wil zeggen: ik heb vrijdag een eerste proefles (tussen de senioren als ik de kunstenares mag geloven) en dan kan ik beslissen of ik er mee door wil.

Daarnaast kon ik door mijn ziekte niet naar mijn vakken van donderdag en vrijdag. Ik had oorspronkelijk gepland om 6 vakken te gaan volgen wat geloof ik wel uit zou komen 40 studiepunten. Toen ik ziek werd kwam een stemmetje in mijn hoofd steeds duidelijker naar voren met de volgende boodschap: “Claire, je bent in Frankrijk voor de taal, de cultuur en de ervaring. Je hebt de studiepunten niet eens nodig, laat die vakken van donderdag en vrijdag lekker vallen en zorg voor ruimte in je hoofd”. And that I did. Ik hoef pas in de loop van deze week mijn vakken officieel door te geven. 1 ding is zeker: Claire is maandag en vrijdag lekker vrij! Op naar een betere week!

Week 3&4: Terug naar la vie Toulousaine

He he, eindelijk ben ik helemaal beter. Het mocht even duren maar ik heb er wel uit meegenomen dat ik nu alles uit mijn tijd hier ga halen! Na mijn koorts kwam helaas nog een hoorontsteking. Achteraf gezien wel grappig om de wereld op een hele andere manier geluid te horen produceren. Ik praat normaal gesproken erg veel, en door mijn dichte oor hoefde ik mezelf voor een weekje even minder te horen.

Na eindelijk weer op de been te zijn kwam de tekenles die ik in mijn vorige bericht al benoemde. Alles in Toulouse is eigenlijk makkelijk te bereiken met metro/openbaar vervoer (als er geen stakingen zijn, en dat is wel zeldzaam moet ik zeggen). Toch was ik naar de eerste proefles bij de eerste tekenschool (die ook een schilderschool bleek te zijn) zeker 40 minuten onderweg. Ik heb er wel enorm genoten op de vrijdagochtend met al de senioren in mijn eigen creatieve wereldje. Les 1: begin niet met de details goed krijgen maar juist met de grote lijnen en de achtergrond. Misschien een les die ik ook nog in mijn dagelijkse leven af en toe mee kan nemen. Ik heb erg van de les genoten, maar moet zeggen dat het wel erg vrij was. Mijn moeder had eens goed op internet gekeken, want mijn lieve ouders kijken ook mee met elke nieuwe stap die ik hier zet, en had ook een andere goede schilderschool gevonden.

Daarna was het echt weekend. Ik had in mijn film analyse klas, waar ik trouwens de meest fanatieke student van iedereen blijk te zijn, een erg lief meisje ontmoet die hier al een aantal jaren woont EN dus de goede plekjes kent. Wij spraken af om crepes te gaan eten. En ja hoor, in een van de leukste straatjes hier (rue du Taur) at ik een crepe als hoofdgerecht en nog eentje als nagerecht. Het was geweldig. Deze plek was daarnaast niet duur en daarom razend populair onder de echte Toulousains.

In de avond had ik ook plannen gemaakt. Ik zou met ‘mijn groepje’ Erasmus vriendinnen een jazz concert bezoeken in de buurt Saint Cyprien (flashback naar de fijne dagen hier met mijn ouders). Helaas konden er veel uiteindelijk niet, maar Anna en ik besloten toch om te gaan en daar heb ik geen spijt van gehad. De SaxToys (als je dit uit probeert te spreken kan het nog wel eens ongemakkelijk overkomen, sex toys snap je…) hadden een gevarieerd repertoire. Ik heb vooral genoten van de klassiekers van bijvoorbeeld Frank Sinatra. Ook ‘Get Lucky’ werd erg goed uitgevoerd. Naast deze heerlijke klanken was ook de plek precies wat ik hoop van een zuidelijke stad. La Candela is een klein muziek cafe in een weggestopt straatje. Je mag zelf bepalen wat je betaald als entree en de biertjes zijn 2.50. We kwamen hier een hele open vrouw van middelbare leeftijd tegen die ons in het engels tips gaf voor soortgelijke cafe’s en plekken. Zij woonde zelf in Saint Cyprien en schrok zich een hoedje toen ik vertelde dat ik in Roseraie woonde: “Oh wow, so you really have to take the metro to get to the city, poor soul.” Even een nuancering: als ik in de metro stap (die 8 minuten lopen is vanaf mijn huis) ben ik letterlijk in 5 minuten midden in de stad.

Ik heb het die avond niet te laat gemaakt. Want ook zondag stond nog een activiteit op de planning. De studentenvereniging(niet in de nederlandse zin van het woord) die zich over de Erasmus studenten ontfermd had een hike georganiseerd in de Pyreneeën. 1.5 uur rijden en je bent vanuit de stad ineens in de bergen. Het was, als ik heel eerlijk ben, niet helemaal wat ik me had voorgesteld. We kwamen in een bos-stuk terwijl ik op de heenweg over allemaal bergtoppen met ijs had gefantaseerd. Toch was ik wel klaar voor een avontuur. En een avontuur was het zeker. We wisten dat de hike niet alleen op bestaande paden zou zijn maar ook gewoon door bossen waar we zelf de paden moesten maken. We zouden 7 km doen. Na een wandeling van 6 uur vonden we pas onze weg naar de bus en ik was bekaf. Wat bleek: we waren zo vaak verkeerd gelopen dat we uiteindelijk een fikse wandeling van 15 km hebben gedaan. Goede workout at least. En we hadden met deze groep van 50 wandelaars ook een vriendin gemaakt: een kleine jack russell die we waren tegengekomen. We hadden haar een klein stukje van onze lunch gegeven en hierna zou ze ons tot het einde van de wandeling blijven volgen.

Ik zou in de week die hierop volgde mij steeds meer thuis gaan voelen in Toulouse. Ik maakte in de avond plannen met vrienden en in de tussenuren tussen mijn colleges door ging op zelf op avontuur in Toulouse. Na mijn college Frans van vorige week waarin ik elke keer (als enige van de klas leek wel) moest vragen of de docent de theorie si vous plait nog een keer uit wilde leggen, begon ik deze week meer er meer feeling voor te krijgen. Daarnaast bezocht ik dinsdag de prachtige kathedraal Saint Etienne. Als ik mijn vriendin Josephine uit mijn ploeg in Nederland, die hier nu op bezoek is, moet geloven een bouwwerk met veel verschillende stijlen (gothisch en romaans…?). Ik at hierna de grootste sandwich (ik zou zweren dat het een heel stokbrood was) met rilette en augurken en voelde mij ultiem frans terwijl ik tegelijkertijd in mijn reisgidsje als echte toerista zat te bladeren. In deze bar, Le Sylene, was iedereen ook weer erg hartelijk en warm. Ik begin te geloven dat de omgangsvormen van het zuiden toch wel stiekem echt goed bij me passen. In de rest van mijn wandeling door de stad kwam ik de heerlijkste etalages aan taarten tegen. Ik zou die op dit moment nog aan mij voorbij laten gaan, maar wist dat ik voor ze terug zou komen (als ik alle taarten in Toulouse zou kunnen proberen zonder aan te komen zou ik het doen).

Ik ben daarnaast continue op zoektocht in Toulouse naar kunst in allerlei vormen. Ik vond (of all places) op Place du Capitole een gratis initiatief van hele toegankelijke kunst. Een soort ruimte waar elke zoveel maanden een nieuwe tentoonstelling in te bewonderen is. Het thema was de misleidendheid van de dingen die je ziet. Ik nam een poster mee met de volgende prachtige tekst: “Nous laisserons la porte ouverte pour que la nuit puisse entrer…”- Colette (La Retraite sentimentale, 1900).

Ik volgde op donderdag zoals al eerder aangegeven mijn tweede ‘course d’essai’ schilderen bij een ander atelier. Ik was bij aankomst in 1 klap verliefd. Niet op mijn docent natuurlijk maar op het uiterlijk van dit prachtige ouderwetse atelier. Overal was beeldhouwkunst, hingen schilderijen en stonden schildersezels. Precies zoals ik in gedachten had hoe het hoort. Verstopt in een klein straatje dichtbij metrostation ‘Esquirol’ vond ik mijn kunstopleiding voor de komende twaalf weken: La Scola gaat mij de beginselen van het schilderen leren. En dat dan wel 3 uur op donderdagmiddag maar ik zal van elk moment genieten. Zelfs deze eerst les gaf mij vrijheid in mijn hoofd door creatief bezig te zijn maar ook technieken waar ik altijd nog wat aan zal hebben. Vol moed vertrok ik en was klaar voor iets waar ik ook al lang naar had uitgekeken: de komst van Josephine uit Nederland. Op dit moment zijn wij een week samen in Toulouse om samen nog meer nieuwe plekken te ontdekken en te genieten van onze vakantie. Hier later meer over!

Week 5: Nederlands weekje met een franse tint

Jeetje, week 5 alweer. De tijd begint steeds meer te vliegen nu ik hier langer ben. Dat is natuurlijk iets heel positiefs maar ook iets geks. De tijd gaat soms langzaam en snel tegelijkertijd. Ik neem tijd om na te denken over mijn familie, mijn vriend (en zijn familie) en mijn vriendinnen in Nederland. En toch ben ik ook zo druk bezig met de universiteit, de stad en mijn frans waardoor 24 uren in een dag ineens kort lijken. Mijn eerste weken hier waren goed, maar met de komst van mijn ploeggenoot Josephine voel ik me echt thuis. Toch een stukje Nederland die naar Toulouse kwam en ik echt kon laten zien waar ik woon en waar ik mee bezig ben.

Josephine kwam op vrijdag de 14e, Valentijnsdag. So romantic, zaten we hier samen op mijn balkon lekker aan de apero te fantaseren over onze vriendjes. We hebben wel alles uit de dag gehaald toen we mijn vrienden uit Toulouse later zagen in de stad voor een drankje. Als ik verder de week moet omschrijven met Joos zou ik zeggen dat we echt vakantie hebben gehad. Josephine is op dit moment een half jaar aan het rondreizen in Italie om haar kunstgeschiedeniskennis te testen in de musea en de Italiaanse taal haar eigen te maken. Ze heeft dus eigenlijk een hele grote vakantie, zou je wel kunnen zeggen. Ik zit natuurlijk nog op de universiteit maar ik had toevallig deze week ook vakantie (jawel, na welgeteld 3 weken les had ik in Frankrijk alweer vakantie). Ik denk dat de meest voorkomende activiteiten deze week waren: brunch, apero, door toulouse lopen en thee drinken. Lekker uitslapen, de dag rustig beginnen en vaak ook lekker rustig eindigen. We genoten van het eten, van de zon (die heerlijk scheen deze week) en van elkaars gezelschap. We brachten Nederland officieel terug naar Frankrijk toen wij een middag besloten pannenkoeken te bakken. Mijn huisgenoot kon goed overweg met Fien, we aten bijna elke avond met zijn drieeen en Fien kwam zelfs op het punt dat ze hem JoJo noemde (terwijl hij Joachim heet). Ook werd ze uitgenodigd bij de verjaardag van een van mijn Noorse vriendinnen hier in Toulouse, ze viel met haar neus in de boter dus!

Ik heb denk ik daarnaast met Joos en JoJo (zal ik hem ook maar zo gaan noemen dan? Voelt toch raar omdat vrienden van mijn moeder haar soms ook Jojo noemen) een van mijn favoriete plekken in Toulouse ontdekt: Muziekcafe Maison Blanche. Oh wat een heerlijke gypsy jazz en sfeer is hier op de dinsdagavond. Alles is goed hier, prachtig rode/bruine interieur en bier voor 2.50. Dit is een plek waar ik zeker nog vaak heen zal gaan.

Toen Fien weer terugging naar Italie, precies een week later op vrijdag, was ik ineens weer ‘alleen’. Ik miste haar gelijk omdat ze ook energie heeft waar je U tegen zegt. Toch was ik er ook wel oke mee, weer even alleen. Meer dan hiervoor eigenlijk, omdat iemand uit Nederland had gezien hoe ik hier leefde denk ik. Ik ging vrijdag en zaterdag weer eens sporten, omdat ik lekker uitgebreid met fien had gegeten de hele week. Ik beloonde mezelf zaterdag met een middag in de zon op mijn numero uno favoriete plek in Toulouse: langs de Garonne. Daar zat ik dan, lekker met mijn zelf meegenomen thee in thermoskan en ‘The Kite Runner’. Ik kan zo genieten van het uitzicht en de sfeer die er in Toulouse hangt als het mooi weer is. Ik bezocht ook een prachtig fotomuseum in een oude watermolen. Hoeveel ik enorm veel van kunst houd, foto’s spreken me echt heel erg aan.

Zondag ging ik naar mijn favoriete markt bij Saint Aubin. Ik denk dat ik ga proberen dit elke week even te doen. Er hangt een gemoedelijke vibe met alle marktkraampjes maar ook door de livemuziek die op verschillende plekken op de markt wordt gespeeld. Ik besloot, nu ik hier in mijn eentje was, eens te kijken of ik een leuk tweedehandsboek kon vinden. Ik werd aangesproken door een jongen die wel erg veel interesse leek te hebben in mijn origine, verblijf hier en rest van mijn dag dat hij me uiteindelijk zelfs meevroeg op koffiedate. Ik sloeg vriendelijk zijn aanbod af en ging lekker met mezelf een kop koffie drinken. Of ja dat dacht ik. Bij het café waar ik besloot te stoppen was nog 1 plek vrij in de zon. Ik wilde er net gaan zitten toen een Russische vrouw van middelbare leeftijd ook dit plekje wilde claimen. We lachten naar elkaar en besloten dat het ook hartstikke gezellig was om samen koffie te drinken en daarna onze eigen wegen weer op te gaan. De vrouw bleek al meer dan de helft van haar leven in Frankrijk te wonen en ook net naar de markt te zijn geweest. Ik kon zo dus mooi mijn frans oefenen en heb er ook gelijk wat tips bij voor leuke koffietentjes. Heerlijke manier om mijn zondag af te sluiten.

Ik begon vandaag weer op de universiteit. Hoe heerlijk ik ook vakantie heb gevierd, het is ook tijd om weer even wat werk te verrichten. Komende week wordt het hier toch minder weer, dus dan kan ik mijn focus weer even verleggen. Ik voel me hier ondertussen zo thuis dat het regime van schoolwerk en sport er ook weer gewoon bij hoort. Toch weet ik zeker dat ik volgende week wel weer met wat nieuws kom. Je zult het dan lezen….

Week 6, 7 en 8: van the french dream tot pandemie nachtmerrie?

Beginnend met de vraag: hoe lang kan ik hier nog blijven? Ook Frankrijk wordt ondertussen meegesleurd in de steeds verder uitbreidende pandemie Corona. Ik heb een paar hele fijne weken achter de rug maar mijn avontuur hier zou binnenkort al over kunnen zijn. We bevinden ons nu in ‘geel’ gebied hier wat erop duidt dat we nog geen groot gevaar lopen, toch wordt een dergelijke situatie zoals in Italie nu het geval ook gevreesd in Frankrijk. Macron heeft gesproken en de universiteiten zullen vanaf maandag voor onbepaalde tijd sluiten. Tijd dus voor een positieve terugblik op de afgelopen weken terwijl ik afwacht wat we hier te wachten staat.

De laatste paar weken begon ik er lekker in te komen: mijn leven op de universiteit hier en het kennen van de stad. Als een soort local probeerde ik de week hiervoor Fien rond te leiden koos ervoor nog een vak erbij te nemen op de uni die mijn Frans nog zou kunnen verbeteren.

In week 6 bezocht ik (zoals wel vaker) op dinsdag mijn geliefde Maison Blanche waar ik naar een nieuwe band luisterde die Gypsy Jazz (Of Jazz Manouche in het frans) speelde met mijn vriendin Steffi. Deze week ontdekte ik verder een prachtig Nederlands nieuwtje: ik kan Boer Zoekt Vrouw kijken, zelfs in Frankrijk! Ik had al wel 2 afleveringen gemist dus kon mijn pret niet op, ik hoef er natuurlijk niet bij te zeggen dat ik nu weer helemaal up to date ben en de afleveringen weer elke week volg. Om toch ook weer in Franse sferen te komen ging ik weer naar schilderles op donderdag. Ik ben al een aantal weken bezig met hetzelfde subject om te schilderen, maar het is toch wel erg gaaf om te zien hoe mooi het wordt. Drie potten die allemaal weer een eigen schaduw hebben waren nog nooit zo spannend! IK bezocht donderdagavond een prachtig openingsevenement in Les Abbatoirs (ja zoveel mensen bij elkaar kunnen we in deze tijd van epidemie echt niet meer voorstellen). Er werden maar liefst 3 nieuwe tentoonstellingen geopend. De artiesten waren aanwezig, er was gratis wijn en piano’s met groenten erop. Ik hoefde daardoor niet meer naar de markt zondag want ik had al een aubergine van de piano mee kunnen pikken (dat is nog eens handig shoppen). Naast een groot feest was het ook een plezier om naar alle kunstwerken te kijken. Ik moet toegeven dat ik met contemporaine kunst altijd 2 x moet nadenken als ik naar een werk kijk, maar ik moet zeggen dat ze hier wel erg hun best hadden gedaan. Er was zelfs een kunstwerk geheel gemaakt van eten. Er was zoveel werk gestopt in al het decor en het eten op een bepaalde manier rangschikken. Toch werd uiteindelijk het lint dat toegang gaf tot dit kunstwerk doorgeknipt en mochten we ervan eten. Ik voelde mij net Charlie uit de oude Charlie and the Chocolate Factory die de onbekende vruchten likte van het speciale huisbehang in de fabriek.

Ook het weekend bracht nog wat moois: een stedentrip op zaterdag naar Albi & Cordes sur Ciel. Met ESN gingen we op pad naar deze twee steden. Albi was net zo mooi als ik me had herinnerd van met mijn ouders. De schone en verzorgde straten en de pompeuze kathedraal maken het een prachtig aanzicht. Veel mensen wilden het museum van Toulouse Lautrec bezoeken, die ik alleen kan aanraden, maar ik was hier wel een aantal weken eerder nog geweest. Ik besloot dus, als Francaise, lekker de markt op te gaan. Als het zaterdag is, moet je altijd profiteren van de markt, dat heb ik van mijn moeder geleerd. Ik kocht er heerlijke walnoten, en veel te veel fruit voor in mijn tas… We zouden na de lunch in Albi namelijk verder gaan naar Cordes sur Ciel. De lunch was een waar festijn, alhoewel, misschien minder voor de vegetariers. Er waren allerlei kleine hapjes met worst en vis, en uiteindelijk toch ook kaas en groenten. Heerlijk frans, en dan kregen we er ook nog wijn bij. Ook was er een soort spannend punch met rum en ananassap maar daar heb ik me niet aan gewaagd, het was dan ook pas 12.00 uur in de middag. Corder sur Ciel was ook prachtig, alhoewel ik me toch ook voor kan stellen dat het hier in de lente/zomer iets spannender is. Het stadje is benoemd als een van de mooiste van Frankrijk en dat kan ik zeker beamen met al haar straatjes en prachtige uitzicht op het berglandschap. Toch zijn alle winkels bij een temperatuur van minder dan 20 graden geloof ik nog dicht. Wie weet kom ik hier toch snel nog een keer terug… Ik heb op deze trip wel een aantal hele leuke mensen ontmoet: een aantal die ik al kenden vanuit mijn universiteit maar ook 3 duitse jongens van de engineer-universiteit hier die zich met vliegtuigbouw bezighoudt. De busreis terug was met al het alcohol drinken (want sommige mensen vonden het nodig om een fles wijn te kopen en hem op straat op te drinken) een ander avontuur. Ik bevond mijzelf (helaas) in een bus waarin werd gekotst en er wel meer gekke dingen gebeurde (en het was nog niet eens 19.00 uur…). Tja wat doe je eraan, neus dicht en uitzitten maar.

Ik nam zondag om even bij te komen van deze dag en maandag in week 7 ontmoette ik een vriendinnetje in het allerleukste koffiezaakje van Toulouse. Je loopt praktisch tegen L’estaminot aan als je metro Saint Cyprien uitloopt. Het zaakje doet denken aan een een soort schilderatelier met heel erg veel boeken. Ik nam een ‘vegan chai latte’ omdat ik dacht laat ik eens wat anders nemen dan mijn ‘café allongé avec un verre de l’eau’. Verder genoot ik deze week ook van het gezelschap van de zus van mijn huisgenoot hier. Een echte sportfanaat met enorm veel energie. We besloten een ochtend samen te gaan hardlopen, en hoewel het regende haalden we toch een goede split. We beloonden onszelf met een avondje uiteten met Joachim, ik at SUPER frans foie gras als voorgerecht en magret de canard als hoofd. Ik bezocht voor schoolwerk donderdag een van de mooiste bibliotheken van Toulouse (zeg ik maar zo want ik heb ze geloof ik niet allemaal gezien). Met een prachtig plafond en prachtig onderhouden glas in loodramen en houten vloeren. Frankrijk is daar echt wel goed in, cultuur behouden en tonen. Ik was al lang begonnen met de dagen aftellen maar donderdag was het dan echt bijna zo ver: Harm zou naar Toulouse komen! Ik at nog met een vriendinnetje terwijl ik al aan het bedenken was hoe het was om hem weer voor het eerst in 2 maanden te zien. Op donderdagavond was er nog een leuk evenement in de bruisende luxe buurt Carmes. Enorm veel studenten stonden op straat te genieten van een wijntje en muziek. Ik was erbij maar maakte het niet laat want ik wist dat ik na mijn les op vrijdagochtend met smart op het vliegveld zou staan te wachten met mijn pains aux raisins in hand. Gelukkig moest Harm erg lachen toen ik op hem stond te wachten met een briefje ‘Arm (zoals ze Harms naam in Frankrijk zouden uitspreken… ;)). Ik kan over onze dagen samen vooral zeggen dat het een droom was. Een droom om elkaar weer te zien en weer vertrouwd met elkaar te zijn en samen wakker te worden. Hij was er niet lang, en het weer was misschien niet geweldig maar wat hebben we genoten. Bij aankomst had ik franse apero voor Harm voorbereid met alles er op en er aan. Rillette en Brie de Meaux kondne daarbij natuurlijk niet ontbreken. In de avond hadden we een (latijns-amerikaans getint) verjaardagsfeestje van een vriendinnetje van mij hier. Zaterdag bezochten wij Cité L’Espace waarin in meer leerde over ruimtevaart en over het heelal dan ik ooit had durven denken. Het was een gave ervaring, zelfs de film in de omniversum-achtige zaal waar ik altijd een beetje misselijk wordt van het overal bewegende beeld. Zondag gingen we naar mijn favoriete markt en ontmoetten een aantal van mijn vrienden. In de middag was er helaas weinig te beleven in Toulouse, wat bij mij redelijk wat frustratie opriep want ik wilde natuurlijk het perfecte weekend organiseren. Uiteindelijk zie je in retrospect dat het sowieso al een perfect weekend was, ook al hadden we de hele zondag nog niks gedaan. Toch kwamen we nog een bijzonder fenomeen tegen: De vrouwenmars op Internationale Vrouwendag 8 maart. In de avond speelden we nog een heerlijk potje Scrabble (in Frankrijk is de K wel 10 punten waard!) waarin ik keihard verloor. Maar ik neem ooit nog wel revanche.

Maybe sooner than later… Harm nam in week 8 maandag 9 maart afscheid en wij waren ervan overtuigd dat we elkaar weer hier in Toulouse zouden treffen op 9 april. Toch is niks meer zeker nu. Hoe rustig mijn universiteitsweek hier ook begon, hoe bewogen hij is geëindigd. Ik had nog amper signalen van Corona gezien in Toulouse, geen mensen met mondkapjes, enkel af en toe een dreigende mail van de universiteit. Tot de toespraak van Macron gisteren, 12 maart. We gaan richting fase 3 en ik zit niet te wachten op quarantaine… Maandag sluit mijn uni voor onbepaalde tijd en wie weet wanneer hij en of hij nog zal opengaan voor het einde van het semester. Ik ben in afwachting hoe de situatie zich hier volgende week, bij het ingaan van de nieuwe maatregelen zal ontwikkelen. Als het verergerd en Frankrijk komt in ‘oranje’ gebied zal ik voorlopig teruggaan naar Nederland om het vastzitten hier te voorkomen. Hopelijk komt het niet zo ver maar ik bereid me wel voor en blijf op mijn hoede. In de tussentijd heb ik veel contact met mensen op het thuisfront en ga ik nog wel even lekker van mijn weekend in Toulouse genieten! Keep you updated!

Mijn blog volgen

Krijg nieuwe content direct in je mailbox.