Na een eerste gekke maar goede nacht in het bed waar ik de komende 4 maanden in zou slapen was maandag 20 januari mijn eerste bijeenkomst op de universiteit. Ik was er, ja ook hier weer komt planner Claire naar boven, al wel geweest met mijn ouders de week ervoor om de sfeer te proeven. Daarnaast was ik op zoek gegaan naar de roosters van de vakken die ik wilde gaan volgen. Frankrijk loopt zo’n 10 jaar achter op Nederland als het neerkomt op administratieve zaken. Zo kon ik mij niet via internet inschrijven bij de universiteit, en kon ik al zeker niet via dit ‘medium’ mijn vakken al doorgeven en me verzekeren van een plekje. Nee nee, in Frankrijk moet dit allemaal op papier. En dan het liefst getekend door 10 verschillende mensen op verschillende tijden, zou ik al snel achterkomen.
Toch heeft het ook wel iets leuks, iets nostalgisch, zou mijn vader (de nostalgist hemzelfe als ik hem moet geloven) zeggen. Frankrijk doet het gewoon lekker op zijn eigen manier. Zo ook 20 januari, waar we om 10 uur moesten verzamelen in een voor mij nog onbekend gebouw. Zo laat als ik in Nederland soms bij mijn afspraken ben, zo punctueel op tijd was ik hier. Ik dacht: ik moet toch even laten zien dat ik een Nederlander ben. Ik had me de moeite kunnen besparen bleek echter al snel, want de openingsbijeenkomst zou niet minder dan 30 minuten later pas beginnen omdat er een ander college uitliep.
Daar stonden we dan, om 10.00 uur nog voor een dichte deur. Ik, doodsbang om mijn tijd in Toulouse alleen te moeten doorbrengen, ging als een gek op zoek naar telefoonnummers van mensen met wie ik het goed kon vinden. Dit was al begonnen toen ik in de metro op weg naar de universiteit was en ik een meisje aankeek die ook voor het eerst naar stop Mirail Université leek te gaan. “Hello you are going to uni here aswell, I’m also new. Little weird to ask because we just met but can I have your phonenumber? Maybe we can discover the city together”. Zoals ik tegen mijn ploeggenoot Josephine aan de telefoon uitlegde: “ik cornerde haar gewoon in de metro om haar nummer te vragen en vrienden te worden”. Beetje opdringerig? Misschien maar wel effectief. We hebben nog steeds contact.
Ik vond voor de dichte universiteitsdeur al gauw 4 meiden met wie ik een leuke vriendschap zou starten. Twee uit Noorwegen, een uit Duitsland en een uit Italie. Zo snel kan het gaan. Ik maakt een whatsappgroep aan en vanaf toen hadden we steun aan elkaar in de eerste week en lang daarna. Uiteindelijk begon op 20 januari om 10.30 het universiteitsavontuur. Alhoewel er mensen met amper A2 niveau in de zaal zaten vertikten de docenten om hun welkomstpraatje in het Engels te doen. Toen pas merkte ik ineens hoe goed ik Frans eigenlijk al begrijp, en was ik daar dankbaar voor.
Na deze bijeenkomst met verder weinig benoemenswaardige zaken gingen we met 7 (inclusief dus de 4 meiden die ik had ontmoet) eten bij een klein Chinees restaurantje in de stad. Ik moet zeggen dat ik geen fan was van Chinees eten, maar door de aardige vrouw en de lekkere wok die ik voorgeschoteld kreeg heb ik mijn mening toch enigszins bijgesteld.
Ik zou de 4 meiden hierna bijna elke dag zien. We praten Engels met elkaar, wat helaas mijn franse taal niet bevordert. Toch ben ik al in een aantal situaties gekomen waar ik toch genoodzaakt was frans te praten, en deze kansen dan ook met plezier aangreep. Zo kwam ik onderweg naar een EIMA-activiteit(de vereniging voor Erasmusstudenten hier) een aantal mensen tegen waar ik Frans tegen probeerde praten omdat ik niet wist wat hun nationaliteit was. We waren met elkaar in gesprek voor het lokaal waar de activiteit plaatsvond, omdat deze helaas niet zo druk bezocht was als ik van tevoren had gedacht (er zaten 5 mensen aan een tafel een bordspel te spelen). Ik had voornamelijk het woord tot er een man van een jaar of 60 voorbij liep en aan mij vroeg wanneer de les zou gaan beginnen. Ik legde hem in het frans uit dat er geen les was in dat lokaal. Hij keek me aan en zei me in het frans dat hij toch echt zou zweren dat ik de docente was aan mijn manier van frans praten tegen de rest. Ik vond dit een prachtig mooi compliment wat mij vol vertrouwen geeft me verder te ontwikkelen in deze taal. Het helpt ook dat ik er blijkbaar uit zie als een ‘vraie française’. Het is nu inmiddels al 2 x (als het niet meer is) gebeurd dat een fransman MIJ de weg vraagt. Het leuke was dat ik deze 2 x ook daadwerkelijk kon helpen, ik zou mezelf al bijna ingeburgerd noemen.
Donderdag was een goede dag in deze administratieve introductieweek op de universiteit. Eigenlijk was toen pas ‘het echte welkom’. Daar hoorde uiteraard een frans buffet bij. Ik moet zeggen dat ze me hier aangenaam mee hebben verrast. Deze toch wat publieke/politiek linkse instantie had gezorgd voor allemaal hapjes die leken op petit fours. Ze waren afkomstig van een traiteur en ook de galette du rois kon ook hier niet ontbreken. Het was feestelijk, en het was gezellig.
Gezellig, ook al is hier niet echt een woord voor in het frans, zo zou ik de dagen erop ook omschrijven. Ik ging met mijn nieuwe vriendinnen naar de film en we deden zelfs al een poging om het uitgaansleven van Toulouse te ontdekken op vrijdag. Ik kan niet zeggen dat dit erg succesvol was aangezien we eerst in een bar, die op een club probeerde te lijken door de luide muziek, vol met 17 jarigen stonden. Na een wandeling met een soort entertainment (waarin de raarste franse jongens die ik tot nu toe heb gesproken gelukkig al snel afdruipten) naar onze volgende bestemming was ik ook niet overtuigd. We kwamen terecht in een bar waar de gemiddelde leeftijd denk ik rond de 35 lag. Ons doel: op zoek naar een bar met leeftijdsgenoten. We hebben wel hard gelachen en kennen weer iets meer van Toulouse.
Zaterdag was het tijd voor het schoonmaken van het appartement. Mijn franse huisgenoot, Joachim, en ik hebben dit vol overgave gedaan met als beloning een schoon huis en een sterker geworden band. Zondag zou ik mijn eerste (school)week in Toulouse rustig afsluiten. Ik trok voor het eerst de fiets uit de schuur en kwam uiteindelijk op de markt bij Eglise Saint Aubin (vraag me niet hoe, want de fietspaden zijn zo goed als afwezig hier maar toch lijkt iedereen de fiets te nemen). Het was hier een paradijs voor elke fransman maar ook zeker voor een vrouw die van markten houdt (aka ik, heb deze liefde denk ik ontwikkeld door mijn moeder die er ook gek op is). Ik voelde me een echte femme fatale toen ik in mijn eentje de spullen opnoemde die ik wilde, en iets minder toen ik 1 van de marktmannen blijkbaar het verkeerde bedrag gaf omdat ik het niet goed had begrepen. Zo blijf ik ook leren.
Maandag (vandaag) zou mijn eerste week met echte colleges beginnen. Hier later meer over! Ik heb naast bovengenoemde zaken ook heerlijk rondgestruind in mijn eentje. Hieronder het resultaat daarvan. Een echte aanrader voor als je toevallig binnenkort Toulouse wil bezoeken: Le couvent des Jacobins. Een prachtige middeleeuwse kerk met glas in loodramen zoals je ze niet vaak ziet. Een artiest heeft lampen in de kerk heeft opgehangen die de kleuren mooi reflecteren. Daarachter een klooster met een prachtige tuin en het verhaal achter deze plek. De moeite waard.
Claire in Toulouse 