Beginnend met de vraag: hoe lang kan ik hier nog blijven? Ook Frankrijk wordt ondertussen meegesleurd in de steeds verder uitbreidende pandemie Corona. Ik heb een paar hele fijne weken achter de rug maar mijn avontuur hier zou binnenkort al over kunnen zijn. We bevinden ons nu in ‘geel’ gebied hier wat erop duidt dat we nog geen groot gevaar lopen, toch wordt een dergelijke situatie zoals in Italie nu het geval ook gevreesd in Frankrijk. Macron heeft gesproken en de universiteiten zullen vanaf maandag voor onbepaalde tijd sluiten. Tijd dus voor een positieve terugblik op de afgelopen weken terwijl ik afwacht wat we hier te wachten staat.
De laatste paar weken begon ik er lekker in te komen: mijn leven op de universiteit hier en het kennen van de stad. Als een soort local probeerde ik de week hiervoor Fien rond te leiden koos ervoor nog een vak erbij te nemen op de uni die mijn Frans nog zou kunnen verbeteren.
In week 6 bezocht ik (zoals wel vaker) op dinsdag mijn geliefde Maison Blanche waar ik naar een nieuwe band luisterde die Gypsy Jazz (Of Jazz Manouche in het frans) speelde met mijn vriendin Steffi. Deze week ontdekte ik verder een prachtig Nederlands nieuwtje: ik kan Boer Zoekt Vrouw kijken, zelfs in Frankrijk! Ik had al wel 2 afleveringen gemist dus kon mijn pret niet op, ik hoef er natuurlijk niet bij te zeggen dat ik nu weer helemaal up to date ben en de afleveringen weer elke week volg. Om toch ook weer in Franse sferen te komen ging ik weer naar schilderles op donderdag. Ik ben al een aantal weken bezig met hetzelfde subject om te schilderen, maar het is toch wel erg gaaf om te zien hoe mooi het wordt. Drie potten die allemaal weer een eigen schaduw hebben waren nog nooit zo spannend! IK bezocht donderdagavond een prachtig openingsevenement in Les Abbatoirs (ja zoveel mensen bij elkaar kunnen we in deze tijd van epidemie echt niet meer voorstellen). Er werden maar liefst 3 nieuwe tentoonstellingen geopend. De artiesten waren aanwezig, er was gratis wijn en piano’s met groenten erop. Ik hoefde daardoor niet meer naar de markt zondag want ik had al een aubergine van de piano mee kunnen pikken (dat is nog eens handig shoppen). Naast een groot feest was het ook een plezier om naar alle kunstwerken te kijken. Ik moet toegeven dat ik met contemporaine kunst altijd 2 x moet nadenken als ik naar een werk kijk, maar ik moet zeggen dat ze hier wel erg hun best hadden gedaan. Er was zelfs een kunstwerk geheel gemaakt van eten. Er was zoveel werk gestopt in al het decor en het eten op een bepaalde manier rangschikken. Toch werd uiteindelijk het lint dat toegang gaf tot dit kunstwerk doorgeknipt en mochten we ervan eten. Ik voelde mij net Charlie uit de oude Charlie and the Chocolate Factory die de onbekende vruchten likte van het speciale huisbehang in de fabriek.
Ook het weekend bracht nog wat moois: een stedentrip op zaterdag naar Albi & Cordes sur Ciel. Met ESN gingen we op pad naar deze twee steden. Albi was net zo mooi als ik me had herinnerd van met mijn ouders. De schone en verzorgde straten en de pompeuze kathedraal maken het een prachtig aanzicht. Veel mensen wilden het museum van Toulouse Lautrec bezoeken, die ik alleen kan aanraden, maar ik was hier wel een aantal weken eerder nog geweest. Ik besloot dus, als Francaise, lekker de markt op te gaan. Als het zaterdag is, moet je altijd profiteren van de markt, dat heb ik van mijn moeder geleerd. Ik kocht er heerlijke walnoten, en veel te veel fruit voor in mijn tas… We zouden na de lunch in Albi namelijk verder gaan naar Cordes sur Ciel. De lunch was een waar festijn, alhoewel, misschien minder voor de vegetariers. Er waren allerlei kleine hapjes met worst en vis, en uiteindelijk toch ook kaas en groenten. Heerlijk frans, en dan kregen we er ook nog wijn bij. Ook was er een soort spannend punch met rum en ananassap maar daar heb ik me niet aan gewaagd, het was dan ook pas 12.00 uur in de middag. Corder sur Ciel was ook prachtig, alhoewel ik me toch ook voor kan stellen dat het hier in de lente/zomer iets spannender is. Het stadje is benoemd als een van de mooiste van Frankrijk en dat kan ik zeker beamen met al haar straatjes en prachtige uitzicht op het berglandschap. Toch zijn alle winkels bij een temperatuur van minder dan 20 graden geloof ik nog dicht. Wie weet kom ik hier toch snel nog een keer terug… Ik heb op deze trip wel een aantal hele leuke mensen ontmoet: een aantal die ik al kenden vanuit mijn universiteit maar ook 3 duitse jongens van de engineer-universiteit hier die zich met vliegtuigbouw bezighoudt. De busreis terug was met al het alcohol drinken (want sommige mensen vonden het nodig om een fles wijn te kopen en hem op straat op te drinken) een ander avontuur. Ik bevond mijzelf (helaas) in een bus waarin werd gekotst en er wel meer gekke dingen gebeurde (en het was nog niet eens 19.00 uur…). Tja wat doe je eraan, neus dicht en uitzitten maar.
Ik nam zondag om even bij te komen van deze dag en maandag in week 7 ontmoette ik een vriendinnetje in het allerleukste koffiezaakje van Toulouse. Je loopt praktisch tegen L’estaminot aan als je metro Saint Cyprien uitloopt. Het zaakje doet denken aan een een soort schilderatelier met heel erg veel boeken. Ik nam een ‘vegan chai latte’ omdat ik dacht laat ik eens wat anders nemen dan mijn ‘café allongé avec un verre de l’eau’. Verder genoot ik deze week ook van het gezelschap van de zus van mijn huisgenoot hier. Een echte sportfanaat met enorm veel energie. We besloten een ochtend samen te gaan hardlopen, en hoewel het regende haalden we toch een goede split. We beloonden onszelf met een avondje uiteten met Joachim, ik at SUPER frans foie gras als voorgerecht en magret de canard als hoofd. Ik bezocht voor schoolwerk donderdag een van de mooiste bibliotheken van Toulouse (zeg ik maar zo want ik heb ze geloof ik niet allemaal gezien). Met een prachtig plafond en prachtig onderhouden glas in loodramen en houten vloeren. Frankrijk is daar echt wel goed in, cultuur behouden en tonen. Ik was al lang begonnen met de dagen aftellen maar donderdag was het dan echt bijna zo ver: Harm zou naar Toulouse komen! Ik at nog met een vriendinnetje terwijl ik al aan het bedenken was hoe het was om hem weer voor het eerst in 2 maanden te zien. Op donderdagavond was er nog een leuk evenement in de bruisende luxe buurt Carmes. Enorm veel studenten stonden op straat te genieten van een wijntje en muziek. Ik was erbij maar maakte het niet laat want ik wist dat ik na mijn les op vrijdagochtend met smart op het vliegveld zou staan te wachten met mijn pains aux raisins in hand. Gelukkig moest Harm erg lachen toen ik op hem stond te wachten met een briefje ‘Arm (zoals ze Harms naam in Frankrijk zouden uitspreken… ;)). Ik kan over onze dagen samen vooral zeggen dat het een droom was. Een droom om elkaar weer te zien en weer vertrouwd met elkaar te zijn en samen wakker te worden. Hij was er niet lang, en het weer was misschien niet geweldig maar wat hebben we genoten. Bij aankomst had ik franse apero voor Harm voorbereid met alles er op en er aan. Rillette en Brie de Meaux kondne daarbij natuurlijk niet ontbreken. Harm had op zijn beurt voor mij heerlijke Nederlandse spullen meegenomen: denk aan drop, nederlandse kaas en krentenbollen. In de avond hadden we een (latijns-amerikaans getint) verjaardagsfeestje van een vriendinnetje van mij hier. Zaterdag bezochten wij Cité L’Espace waarin in meer leerde over ruimtevaart en over het heelal dan ik ooit had durven denken. Het was een gave ervaring, zelfs de film in de omniversum-achtige zaal waar ik altijd een beetje misselijk wordt van het overal bewegende beeld. Zondag gingen we naar mijn favoriete markt en ontmoetten een aantal van mijn vrienden. In de middag was er helaas weinig te beleven in Toulouse, wat bij mij redelijk wat frustratie opriep want ik wilde natuurlijk het perfecte weekend organiseren. Uiteindelijk zie je in retrospect dat het sowieso al een perfect weekend was, ook al hadden we de hele zondag nog niks gedaan. Toch kwamen we nog een bijzonder fenomeen tegen: De vrouwenmars op Internationale Vrouwendag 8 maart. In de avond speelden we nog een heerlijk potje Scrabble (in Frankrijk is de K wel 10 punten waard!) waarin ik keihard verloor. Maar ik neem ooit nog wel revanche.
Maybe sooner than later… Harm nam in week 8 maandag 9 maart afscheid en wij waren ervan overtuigd dat we elkaar weer hier in Toulouse zouden treffen op 9 april. Toch is niks meer zeker nu. Hoe rustig mijn universiteitsweek hier ook begon, hoe bewogen hij is geëindigd. Ik had nog amper signalen van Corona gezien in Toulouse, geen mensen met mondkapjes, enkel af en toe een dreigende mail van de universiteit. Tot de toespraak van Macron gisteren, 12 maart. We gaan richting fase 3 en ik zit niet te wachten op quarantaine… Maandag sluit mijn uni voor onbepaalde tijd en wie weet wanneer hij en of hij nog zal opengaan voor het einde van het semester. Ik ben in afwachting hoe de situatie zich hier volgende week, bij het ingaan van de nieuwe maatregelen zal ontwikkelen. Als het verergerd en Frankrijk komt in ‘oranje’ gebied zal ik voorlopig teruggaan naar Nederland om het vastzitten hier te voorkomen. Hopelijk komt het niet zo ver maar ik bereid me wel voor en blijf op mijn hoede. In de tussentijd heb ik veel contact met mensen op het thuisfront en ga ik nog wel even lekker van mijn weekend in Toulouse genieten! Keep you updated!
Claire in Toulouse 